Paredis, geboren in 1795 in het Belgische Bree, groeide op in een roerige tijd vol antikerkelijke invloeden. Toch voelde hij zich geroepen tot het priesterschap. Met veel doorzettingsvermogen wist hij zijn opleiding te voltooien en werd hij in 1821 tot priester gewijd. Zijn loopbaan begon in Roermond en leidde via verschillende parochies terug naar de Sint-Christoffelkerk, waar hij al snel uitgroeide tot een geliefd en gerespecteerd leider.
In de turbulente periode rond de Belgische afscheiding bleef Paredis opvallend neutraal. Zijn wijsheid en rustige aanpak maakten hem tot een verbindende figuur in een verdeeld Limburg. Als deken van Roermond bracht hij structuur en bloei in de parochie.
Toen Limburg werd gesplitst, moest ook de kerk zich aanpassen. Op aandringen van de Nederlandse overheid werd een zelfstandig bestuur ingericht. Paus Gregorius XVI benoemde Paredis tot hoofd van het nieuwe vicariaat. In 1841 werd hij tot bisschop gewijd, een taak die hij op zich nam “Onder Gods hoede” (Auspice Deo).
Paredis pakte meteen door. Hij richtte een seminarie op in Roermond en stichtte het kleinseminarie Rolduc. Onder zijn leiding werden honderden priesters opgeleid. Ook stimuleerde hij goed katholiek onderwijs en stond hij aan de basis van een katholieke krant.
Met het herstel van de bisschoppelijke hiërarchie in 1853 werd Paredis officieel bisschop van Roermond. Hij gaf het bisdom structuur, duidelijkheid en richting. Met eenvoudige, heldere regels en een toegankelijke stijl wist hij de mensen te bereiken. Zijn kracht lag in zijn eenvoud: ondanks zijn positie bleef hij de bescheiden “jongen van Bree”. Midden 19e eeuw begon hij een doelgericht offensief tegen de moderne en liberale tijdgeest, te beginnen bij het lager en middelbaar onderwijs met succes.
In de decennia daarna zette hij deze koers vastberaden voort. Stap voor stap veranderde Roermond van een liberale stad in een uitgesproken conservatief-katholiek bolwerk. Paredis bleek een geduldige strateeg: rond 1875 wierp zijn aanpak duidelijk vruchten af.
Het openbare en culturele leven kreeg steeds sterker een kerkelijk, zelfs klerikaal karakter. Roermond werd roomser dan ooit tevoren.
Tot op hoge leeftijd bleef hij zich inzetten, ondanks ziekte en vermoeidheid. In 1886 overleed hij, na een leven van toewijding en geloof. Hij liet een verenigd en stabiel bisdom achter, gekenmerkt door eenvoud, betrokkenheid en diepe religieuze overtuiging.